LONG STORY SHORT
solo show at S35 Gallery
Framing in photography goes beyond the selection of what is visible within the frame; it also determines what is excluded. It is a gesture that subordinates visibility to the logic of desire: what is included in the frame is rendered visible and inscribed within relations of power, hierarchy, and consumption. Images become objects of the market, functioning at once as commodities of desire and as tools that generate it.
Modern AI algorithms can analyze what lies within a frame and generate credible extensions beyond its boundaries. By recognizing patterns and context, they predict how a scene might continue past its edges. This is a technology, but it is also an extension of the same logic: going beyond the original frame not only speculates on what might be there, it intensifies desire itself, the urge to see "more" or "better."
It is here that frame extension becomes a tool of reflection, not merely of image-making. What is completed or imagined reveals what was previously overlooked. The very desire to look beyond the frame exposes the mechanisms shaping our perception: why certain elements of a scene, bodies, spaces, become the focus of attention while others remain outside it.
fot. Zbigniew OlszynaKadrowanie w fotografii nie ogranicza się do wyboru tego, co widoczne, lecz decyduje równocześnie o tym, co zostaje wykluczone. To gest, który podporządkowuje widzialność logice pożądania: to, co znajdzie się w kadrze, zostaje uwidocznione i wpisane w relacje władzy, hierarchii, konsumpcji. Obraz staje się obiektem rynku, ale też narzędziem, które samo to pragnienie wytwarza.
Współczesne algorytmy AI potrafią analizować to, co wewnątrz kadru, i generować wiarygodne rozszerzenia poza jego granicami. Rozpoznając wzorce i kontekst, przewidują, jak scena mogłaby wyglądać dalej. Jest to technologia, ale zarazem przedłużenie tej samej logiki: wykroczenie poza pierwotną ramę nie tylko spekuluje na temat tego, co mogłoby tam być, lecz intensyfikuje samo pragnienie, czyli chęć zobaczenia „więcej" i „lepiej".
Właśnie w tym miejscu rozszerzenie kadru staje się narzędziem refleksji, nie tylko obrazu. To, co dopełnione lub wyobrażone, ujawnia to, co wcześniej pomijano. Samo pragnienie spojrzenia poza ramę obnaża mechanizmy kształtujące nasze postrzeganie: dlaczego określone elementy sceny, ciała, przestrzenie stają się przedmiotem uwagi, a inne pozostają na zewnątrz.